De hele dag bestond uit klimmen en dan uiteindelijk ter hoogte van de berg met eeuwige sneeuw, die al bijna twee weken onze vaste begeleider is, bleven we min of meer hangen.
Een Duitse van 76(!) die we twee dagen hebben meegemaakt, deed de VdlP voor de derde keer.
Ze vertelde dat zij twee jaar geleden bijna in tranen was bij de aanblik van Campobecerros.
Wij kunnen wel zien, waar men met de botte bijl tekeer is gegaan, maar ik zag ook nieuwe aanplant van dennen en de moeite om gedeelten van de Camino Sanabres te sparen.
We waren ter hoogte van de eeuwige sneeuw..
Die was aan de andere kant van het dal.
In elk geval hadden we geen last van (aan) valwinden, waardoor het met 9 graden al aangenaam warm was.
Onze eerste typische gedeeltelijk verlaten en armoedige Gallisisch dorp met koeienstrontlucht en al.
Zo vreemd om geen reflecties in het water te zien!
Was sowieso bizar deze bergmeren.
De nieuwe dennenaanplant. Frisgroen.
Voordat we in Gallicië waren, zagen we bossen met bemoste bomen...een ziekte? Het ging ons aan het hart..
Toen wisten we dat we er bijna waren.
( nog 1 uur en 17 minuten)
Jaaaaaa! Campobecerros!!!
We hadden een vage deal voor een slaapplaats, maar met al dat werkvolk dat slapen moet....Count your blessings!
Nu zit ik op het dak van iets dat men bij Casa Nuñes een casita noemt.
Het is bijna 5 uur, we hebben gegeten, Ferry is, zoals gewoonlijk, aan het redderen en ik schrijf.
Het is 12 graden en zo warm als bij ons met 25 graden.
Ik blijf er ook niet te lang in, want wil niet verbranden.
Er is geen verwarming, maar er zijn genoeg dekens en we kunnen altijd de warmte van de bar in.
Er is geen verwarming, maar er zijn genoeg dekens en we kunnen altijd de warmte van de bar in.
Bovendien, een warme douche doet wonderen.
Ma flodder :)
