Van Silleda naar Casa de Casal: 25 km.
Een lange wandeling langs rustige landweggetjes en rustieke bospaadjes.
Galicië wordt gekenmerkt door de lucht van koeienstront.
Ze hebben hier de heerlijkste koeien: Vaca Rubia.
Als kalfje blijft de Rubia-koe zuigen bij moeder en pas op haar 14e of 15e levensjaar wordt ze geslacht als het vlees mooi dooraderd is.
De entrecotes van deze koe zijn heerlijk mals en doen denken aan het Japanse Wagiyu-rund.
De koeien zien er ook nog fantastisch uit:

Deze Spaanse schoonheid bleef rustig poseren tot de fotograaf tevreden was.
Deed me denken aan mijn klasgenoot op de kweekschool, die intens geroerd was door de aanblik van een koe en een liefdevol opstel schreef over haar bruine ogen en lange wimpers, om vervolgens een dikke onvoldoende te krijgen voor zijn ‘ sentimentele flauwekul’.
Dat was bullshit.
Waarmee de Camino geplaveid is.
Kortom: het is genieten, genieten en genieten.
Van de mooiste bloemen en planten:
Van de lekkerste koffie:
En de mooiste vergezichten:
En van Casa de Casal, ons laatste onderkomen voor Santiago
Kassen op de voorgrond. Casa de Casal verbouwt bijna alles zelf
En alles dankzij Sint Jacob
