Totaal naar Vilar do Bario was het 470 m omhoog, maar het venijn zat niet in de staart, maar in de kop.
En je weet, what goes up, must come down....en dat deed het ook, 310 m omlaag!
Zo steil, dat ik nu pijnlijke bilspieren heb.
Maar....de omgeving maakte veel goed.
In Alberquería, is een café dat door de eigenaar, een markant type met een grijze baard, volgehangen is met coquilles. Op elke coquille staat een naam, stad en datum. Indrukwekkend!
Van ons hangt er nu ook....
Intussen laat de man mooie muziek horen.
Heerlijk om zo op de (bijna top) aan te komen
Ik heb een filmpje gemaakt, maar het lukt niet om het te plaatsen.
Moet ik het eerst op you tube zien te krijgen en dan pas kan ik het gebruiken.
Schiet niet op.
Er kwamen drie mannen op de fiets, die begonnen keihard mee te zingen en eentje danste.
Ferry en ik hebben ook even rokken gerold en dat ontlokte een smile aan de bareigenaar.
En toen na veel aanvallen op knieën en sommige spieren, kwamen we aan in VdB.
Het is wennen iedere keer weer.
Nu was degene die ons ontving niet de hartelijke gastvrouw, zoals gisteren, maar een vreselijke chaotische zenuwpees.
Het huis waar we in zitten is prima, maar de douche is min of meer kapot. De wc bril zit los en het ontbijt is niet inbegrepen. We mogen wel ergens in een bar ontbijten op hun kosten, omdat ik beknibbelde op de prijs.
Bloemen in de tuin.
