Ourense!!

Na 23 km naar hotel Miños midden in het centrum. Damn....of niet?

Gisteravond hadden we een prachtig uitzicht vanuit ons bed, via het panorama raam (is dit dubbel?) op de onweerslucht die boven Xunqueira de Ambía hing.

Het flitste en donderde vanaf zeven uur ‘s avonds en het kwam steeds dichterbij..

Na een uur barstte het los: hagel en regen.

Maakte niks uit. Mooie kamer, goed bed, goede prijs, was schoon en droog en we hadden al gegeten...

Het enige dat overbleef was een holletje maken in bed en e-reader en telefoon binnen handbereik houden :)

De volgende dag om half 7 zag het er zo uit, buiten

Tijdens het wandelen naar Ourense bleef het een beetje heiig en de temperatuur was rond de 13 graden.

Lucht wit.

De wandeling was eerst via landweggetjes en zo...

Toen B-weggetjes en vervolgens de laatste 8 km vanaf het industrieterrein bloed-eng, langs de grote weg en af en toe door dorpjes.

Spruitende kleine varens. Ferry’s ding

Over ongeveer 2 km waren er wegwerkzaamheden.

Honderden gele mannetjes(zo leek het) die allemaal hun taak hadden. Bar interessant!

Deze meneer bepaalde het midden van de weg met een touw en mat vervolgens met een rolmaat. Bloedserieus!

Ik houd daar wel van. Je moet volgens mij altijd je taak serieus nemen en je uiterste best doen.

Ouderwets?

Deze meneer was fier op z’n oude roestbak. Waarschijnlijk zo oud als hij zelf. ;)

Na 7 keer starten sloeg de motor aan. Applaus!!! en op de foto

Tegenover hotel Miños gingen we voor een eerlijk verdiend biertje met pinxos.

En daarna Chipirones voor Ferry

En zalm voor mij

En nou lekker twee nachtjes hier.

Bijkomen en Ourense een beetje verkennen.

Donderdag zijn we weer op de Camino

Hasta luego

14 km rechtdoor...

En dat dan ook letterlijk.

Een bochtje in de weg was al avontuurlijk..

Vanmorgen toch een briefje achtergelaten, dat de kamer zeker de prijs niet waard was.

Een klein bed en dan bedoel ik echt klein!

Een kapotte doucheruimte, zo’n moderne met allerlei mogelijkheden. Waarschijnlijk voor een tientje ergens op de kop getikt, een douchekop waarvan het meeste water langs de slang omlaagliep, een kraan bij de wasbak die je alle kanten op kon bewegen en een wc-bril die onder je billen vandaan schoof....

Typisch Galicië..graanschuren.

Dit gedeelte van Galicië zijn we niet geweest, toen we op de Camino Frances liepen.

Dat gedeelte was heel armoedig met overal koeienvlaaien en de daarbij behorende lucht, in de dorpen.

Deze dorpen zijn rijk. Poep kun je nog wel ruiken, maar overal wordt het land bewerkt en staan heel mooie huizen met tuinen waarin mooie struiken en bloemen.

Een boer aan het werk, met in zijn kielzog een ooievaar.

Die pikte de lekkere hapjes die naar boven werden gewoeld 

Het is warm vandaag. Was 21 graden om half 9

Ik schat dat het nu een graad of 28 is.

Hiervoor moesten we rechtsaf, eindelijk en toen kwamen we deze plek tegen.

Nadat we hier een Tonica en een Kas Limon gedronken hadden, zou het nog 5 km zijn naar onze slaapplek...

Een uur zeg maar.

Ferry zei dat we 300 meter omlaag gingen..

Kat in’t bakkie dus...NOT!

Een echte henro korogashi wachtte ons

Uiteindelijk hebben we er anderhalf uur over gedaan.

Deze keer op de Camino, voor het eerst een school met echte kinderen buiten spelend en ijle blokfluitklanken

Voordat we op dit punt waren, zijn we ook nog door de modder gegaan

Een mens gaat diep...

Dit stuk wordt al regelmatig de Mozárabe genoemd.

En hij is PRACHTIG!

Daar is onze slaapplek voor vandaag

Het naderen van het dorp was fijn.We hebben Casa Souto gevonden en we zijn dik tevreden.

De was zit erin, we hebben gegeten en nu zit ik in de tuin in het zonnetje te wachten tot de was klaar is.

Wat kan het leven toch heerlijk zijn..

BAM! 400 m omhoog

Naar Alberquería, vanaf Laza, steil omhoog met af en toe vlakke stukjes.

Totaal naar Vilar do Bario was het 470 m omhoog, maar het venijn zat niet in de staart, maar in de kop.

En je weet, what goes up, must come down....en dat deed het ook, 310 m omlaag!

Zo steil, dat ik nu pijnlijke bilspieren heb.

Maar....de omgeving maakte veel goed. 

In Alberquería, is een café dat door de eigenaar, een markant type met een grijze baard, volgehangen is met coquilles. Op elke coquille staat een naam, stad en datum. Indrukwekkend!

Van ons hangt er nu ook....

Intussen laat de man mooie muziek horen.

Heerlijk om zo op de (bijna top) aan te komen

Ik heb een filmpje gemaakt, maar het lukt niet om het te plaatsen.

Moet ik het eerst op you tube zien te krijgen en dan pas kan ik het gebruiken.

Schiet niet op.

Er kwamen drie mannen op de fiets, die begonnen keihard mee te zingen en eentje danste.

Ferry en ik hebben ook even rokken gerold en dat ontlokte een smile aan de bareigenaar.

En toen na veel aanvallen op knieën en sommige spieren, kwamen we aan in VdB.

Het is wennen iedere keer weer.

Nu was degene die ons ontving niet de hartelijke gastvrouw, zoals gisteren, maar een vreselijke chaotische zenuwpees.

Het huis waar we in zitten is prima, maar de douche is min of meer kapot. De wc bril zit los en het ontbijt is niet inbegrepen. We mogen wel ergens in een bar ontbijten op hun kosten, omdat ik beknibbelde op de prijs.

Bloemen in de tuin.

Laza is leuk!!

En het is heus niet alleen het prachtige weer.

Het eerste dorpje dat we tegenkwamen.

Portocamba. Meer een gehucht..

Iemand zou moeten bedenken, dat het weleens lucratief zou kunnen zijn, om een barretje te starten..

Naast het humane voor de pelgrims natuurlijk! 

In het dorpje, bijna in z’n geheel onbewoond, toch een mooi bankje voor de wandelaars

Onze gids onderweg

Vandaag eindelijk weer landweggetjes en prachtige bomen en struiken om ons heen.

Nergens de gaten van de werkzaamheden.

Ik denk dat het gebied tussen Campobecerros en Laza gespaard is. 

Ook het kruis ontbrak niet, zoals het hoort op een pelgrimage.

In het gehucht As Eiras was een punt waar de pelgrim donativo iets te drinken en/of te eten kon nemen.

Er was ook een radio met muziek. Mana werd gedraaid! Zo verrassend!

 


De roze variant

Ook een paar eucalyptusbomen kwamen we tegen..

Het was er zo mooi! We voelden ons bevoorrecht in deze omgeving te mogen lopen.

Weekend, dus er moet gefietst worden.

Daarvoor kwamen we drie fietsers tegen. Twee voorop, met muziek en eentje zwoegend er achteraan.

Gisteren in het restaurant zaten een paar bolle heren.

Die hebben ook van A Gudiña naar Campobecerros gelopen, maar met een heel klein rugzakje.

Hun eigen rugzak werd per taxi vervoerd.

Zo onvoorstelbaar mooi was het vandaag

Deze zijn de wegen die wij het liefst bewandelen...ook goed voor de knieën en voeten

En toen waren we in Laza

Zitten in een super hostal voor de prijs van 40 euro.

Ontbijt inbegrepen en het gebruik van de wasmachine ook.

Een grote kamer, twee bedden aan elkaar, tv, badkamer...

Als je moet vergelijken, gisteren zaten we in Campobecerros in een smerige kamer, geen eigen badkamer, geen tv, geen WiFi, armoedig zootje, geen verwarming, (de avonden kunnen koud zijn) kortom armoe troef. Gelukkig scheen de zon. Voor de prijs van 30 euro. We hebben er 6 euro afgeknibbeld., dus 24 euro.

Blijft boeien, planten die zich door steen heen wringen naar het licht

 

Campobecerros

Deze route was niet zo lang, 20 km, maar met de hard times van gisteren nog in het lijf, was het toch pittig.....bocht na bocht na bocht...

De hele dag bestond uit klimmen en dan uiteindelijk ter hoogte van de berg met eeuwige sneeuw, die al bijna twee weken onze vaste begeleider is, bleven we min of meer hangen.

Een Duitse van 76(!) die we twee dagen hebben meegemaakt, deed de VdlP voor de derde keer.

Ze vertelde dat zij twee jaar geleden bijna in tranen was bij de aanblik van Campobecerros.

Wij kunnen wel zien, waar men met de botte bijl tekeer is gegaan, maar ik zag ook nieuwe aanplant van dennen en de moeite om gedeelten van de Camino Sanabres te sparen.

We waren ter hoogte van de eeuwige sneeuw..

Die was aan de andere kant van het dal.

In elk geval hadden we geen last van (aan) valwinden, waardoor het met 9 graden al aangenaam warm was.

Onze eerste typische gedeeltelijk verlaten en armoedige Gallisisch dorp met koeienstrontlucht en al.

Zo vreemd om geen reflecties in het water te zien!

Was sowieso bizar deze bergmeren.

 De nieuwe dennenaanplant. Frisgroen.

Voordat we in Gallicië waren, zagen we bossen met bemoste bomen...een ziekte? Het ging ons aan het hart..

Toen wisten we dat we er bijna waren.

( nog 1 uur en 17 minuten)

Jaaaaaa! Campobecerros!!!

We hadden een vage deal voor een slaapplaats, maar met al dat werkvolk dat slapen moet....Count your blessings!

Nu zit ik op het dak van iets dat men bij Casa Nuñes een casita noemt.

Het is bijna 5 uur, we hebben gegeten, Ferry is, zoals gewoonlijk, aan het redderen en ik schrijf.

Het is 12 graden en zo warm als bij ons met 25 graden.

Ik blijf er ook niet te lang in, want wil niet verbranden.

Er is geen verwarming, maar er zijn genoeg dekens en we kunnen altijd de warmte van de bar in.

Bovendien, een warme douche doet wonderen.

Ma flodder :)